यहाँ मुत्ने कुकुर हो...

–भवसागर घिमिरे

शुद्ध भैसी
गेटैमा सूचना झुण्डाइएको थियो, ‘यहाँ शुद्ध भैसीको दूध पाइन्छ’ । गोठमा पुगेर हेर्दा एक जनादार्ई त्यहाँ बसेर केरा खाँदै थिए । आफूलाई दूध चाहिएको थियो, महिनावारी लैजान । ‘दाजु खैत भैसी ?’ प्रश्न सुन्ने बित्तिकै उनले घर तिर देखाए । घर गएर ढोका ढक्ढकाएको पाडीले ढोका खोली । हेरेको त भैसी भर्खरै नुहाएर शुद्ध भएर कपाल कोर्न लागेकी रैछे । पाडी टिभीमा कार्टुन हेर्दै थिई । मलाई देखेर भैसी खिस्स हाँसी । गोठका दाई पनि घर भित्र आए । ‘दाई मलाई दूध चाहियो,’ मैले भने, ‘शुद्ध होला नी ?’

‘शुद्ध भैसीको दूध पाइन्छ भनेर लेखेको हेरिहाल्नु भो । त्यहाँ लेखेको अनुसार, भैसी शुद्ध छ त्यसको ग्यारेन्टी लिन्छु, दूध शुद्ध लेखेको छैन, ग्यारेन्टी दिन सकिन्न ।’

सत्य कुरा
‘यहाँ मुत्ने कुकुर हो’ एउटा यस्तै सूचना बोर्डको अघि एक मान्छे मस्त पिसाब फेर्दै थियो । राजधानीको व्यस्त बजारको छेवैमा । कुनो परेकाले हड्प्न बाँकी रहेको सानो सरकारी जग्गा । दुईचार सिस्नोका बोट । गन्यका घाँसले हुर्कने ठाउँ पाएका थिए । केही फोहोरका पोकापोकी अघिल्तिरको भित्तोमा यो सूचना पोतिएको थियो । आफूलाई सहज बनाइसकेपछि बडो आनन्द मान्दै उ फर्केर आयो ।
सोधेँ, ‘दाई तपाई कुकुर हो ?’ प्रश्न सुन्ने बित्तिकै झोक्किँदै उसले उल्टै सोध्यो, ‘मैले भुकेँ ?’
मैले छैन भनेर मुन्टो हल्लाएँ ।
‘मैले टोके ?’ उसले झोक्किँदै भन्यो ।
त्यस्तो केही भएन भनेर डराउँदै मैले फेरि मुन्टो हल्लाएँ । उ खिस्स हाँस्यो, ‘हो, न मैले भुकेँ । न मैले टोकेँ । तर म कुकुरै हो, आपद परेको बेलामा यति गर्न पाएपछि म गधा पनि हो । खच्चड पनि हो ।’ उ स्वाँठ पल्टेर बाटो लाग्यो । सार्वजनिक शौंचालय खोज्दै अघि देखि व्यस्त बजारमा हक्कानिएको मैले पनि उसले जस्तै गरेँ । मपछि मात्र बल्ल एउटा कुकुर त्यही ठाउँमा आएर मुतेर गयो ।

फोहोर कसलाई (मलाई) ?
राजनितीक नियुक्ति चरम सिमामा पुगेको थियो । न–गरपालिका झन् दलको भर्तिकेन्द्र नै बन्यो ।
चाहिएभन्दा बढी कर्मचारी भर्ति गरेको न–गरपालिकामा फोहोर उठाउने कर्मचारी आन्दोलनमा थिए, ‘स्थाइको मागसहित ।’ सरकारले बजारबाट फोहोर नउठ्याएको आज १९ औं दिन भएको छ । फोहोर गन्हाएर घरमा बसिखानु थिएन । शनिबारको दिन । उसले पनि घरको दबाब खेप्न सकेन । फोहोरको पोको बोकेर एकाविहानै हिड्यो । हरेक ठाउँमा कि त मान्छे पहरेदार बसेका थिए कि त बोर्ड झुण्डाइएको थियो, ‘यहाँ फोहोर फाल्न मनाही छ ।’ हिड्दा हिड्दै उ न–गरपालिका अघि नै पुग्यो । त्यहाँ पनि उहि बोर्ड थियो, ‘यहाँ फोहोर फाल्न मनाही छ ।’ उसले त्यहीँ गएर फोहोर फाल्यो र बोर्ड फर्काएर लेख्यो, ‘मैले फालेको हैन ।’

परिचय
पान खाएर हिड्दै गरेको एउटो मान्छे एउटा सूचनाको अघि ठिंङ्ग उभिएको थियो । लेखिएको थियो, ‘ यहाँ पान गुड्खा, सुर्ति खैनी खाएर नथुकि सभ्य नागरिकको परिचय दिनुहोला ।’ पान खाएपछि नथुकिकन परिचय गर्नु पर्ने भएकाले उसलाई  बडो फसाद प¥यो । अफ्ठ्यारो मान्दै, पान चपाउँदै आफ्नो परिचय खुलायो ।

मेरो नाम बिरेन्द्र सुवेदी हो । घर कास्की । बिराटनगरमा काम गर्छु । परिवारमा दुई आमा, एक बा छन् । श्रीमती छोराछोरी पोखरामा बस्छन् । म गलफ्रेन्डसँगै बिराटनगरमा बस्छु । यो केटी मेरो तेस्रो श्रीमती हुने छाँट छ । पहिलोले छाडेपछि फ्रष्टु भएर दोस्रो विहे गरेँ । त्यो पनि पहिलो श्रीमती जस्तै बाउआमाको रोजाइमा नै । कुरो फिटिक्कै मिल्दैन । उसलाई घरै राखेर ढाटा बस्न प¥यो । ऐले तेस्रो चल्दैछ, आफ्नै रोजाईमा । म निक्कै सभ्य मान्छे हुँ । दुःख गरेर पढेँ... 
यति भन्दा नभन्दै उ सिगान निकाल्दै घुक्क घुक्क रुन थाल्यो । रुँदा रुँदै खोकि आयो । उसले घ्वाक्क खोक्ने बित्तिकै बोर्ड राखेको भित्तै भरि प्याच्यात्तै मुखको पान छिरल्लियो । ‘सरी’ जाँदाजाँदै उसले भन्यो, ‘मेरो परिचय आजलाई यत्तिनै ।’

sagarbhaba@gmail.com