Friday, August 5, 2016

आँशुले पखालेको विमानस्थल

साउन ५, बुधबार। त्रिभुवन विमानस्थल, समय रातको ८ देखि ९:१५।
दृश्य १ :
वैदेशिक रोजगारीमा जाने नेपाली यात्रुहरूको प्रस्थानद्वार। साउदी अरब जान लागेका मेरा एक दाजुलाई मैले बिदा गरेँ। झन्डै दुई दसक त्यहाँ मजदुरीमा बिताएका उनले बिदाइका बेला भने, ‘यो अन्तिम पटक हो। अबको दुई वर्षपछि नफर्कने गरी आउँछु ।’ मैले मुन्टो हल्लाएँ। उनी मलिन अनुहार लिएर भित्र पसे। केहीबेरमै खादा, टिका र माला लगाएका पढेलेखेकै देखिने एक जना पहाडी मुलका युवा हतारिँदै बाहिरिए। उनको अँध्यारो मुहारबाट प्रष्ट हुन्थ्यो कि केही गडबड भयो। उनी प्रवेश ढोकामा रहेका प्रहरीसामु पुगे।
प्रहरी : के भो?
केटा : साँझ दस बजे भनेको थियो, बिहान दस बजेको फ्लाइट रै’छ। बर्बाद भो।
प्रहरी : (टिकट हेर्दै) खै...ए बिहानको रै’छ, पहिल्यै हेर्न पर्दैन त?
केटा : अब टिकट काट्दिनेले साँझ भन्यो सोझै आको। अब के गर्ने?
प्रहरी : अब टिकट काट्नेलाई नै भन्नू।
(भर्खरै बिदावारी भएर फर्केका केटाका आफन्त दगुर्दै आइपुग्छन्। सायद, उनीहरूबीच मोबाइल फोनमा यसअघि नै कुरा भैसकेको छ। आफन्त हतास मुद्रामा नजिकै आउँछन् र केटाको लगेज बोकेर गुनगुन गर्दै छेऊ लाग्छन्।)
दृश्य २ :
केही महिला एक-अर्कालाई अंगाल्दैछन्। त्यसमध्येकी एक जना हातमा पासपोर्ट र टिकेट बोकेर प्रस्थान ढोकामा पुग्छिन्। उनलाई परैबाट हात हल्लाएर साथीहरूले बिदा गर्दैछन्। उनी श्रम कक्ष (हालसालै मुल ढोकानजिकै राखिएको) को काम सकेर त्यहाँ भन्दाभित्र सामान चेकजाँच गर्ने कोठातिर पस्न थाल्छिन्। उनका साथीहरू दौडँदै नजिकैको सिसाले घेरिएको भित्तासम्म आउँछन् र सिसामा ढकढकाउँछन्। विदेशिन लागेकी ती अधवैंशे महिलाले पत्तै पाउँदिनन् र सरासर भित्र जान्छिन्।
‘लौं गै हाली’ भन्दै उनीहरू फर्कन्छन्। त्यही ढोकामा एकैछिनमा मधेसी समुदायका एक साना, दुब्ला भाइ देखिन्छन्। उनका पाँच जना आफन्त (तीन महिला, दुई पुरुष)ले उनलाई ढोकैमा बिदावारी गर्न आएका छन्। बिदा हुने बेला आफन्तहरूको रुवाबासीले उसलाई पनि रुवाइछाड्यो।
रोजगारीको लागि विदेशिन लागेको उसलाई हेरेर यस्तो लाग्थ्यो, छानोमुनि कलम समाउने बेलामा उसले खुला आकासमा फलाम समाउन गैराखेको छ। जाने बेलामा एक बृद्ध बुबाले विदेशिने भाइको हातमा हजार रुपैयाँ नेपाली पैसा हाल्दिन्छन् (नेपाली पैसा किन हातमा हाल्दिए खै कुन्नी?)।
रुँदै उसले त्यो पैसा हातमा लियो र सोझै भित्र जान खोज्यो। प्रहरीले उसलाई रोक्दै पहिला श्रम कक्षमा जान भने। ऊ हतार-हतार श्रमकक्षमा पुग्यो। सुकसुकाउँदै तीनै महिलाहरू र एक बृद्ध बा ढोका आडैमा बसे र धमिलो सिसाको पर्दाबाट उसलाई परसम्म हेर्न खोजे। श्रमकक्षमा केही समयको जाँचपछि आँशु पुच्छ्दै विदेशिन लागेको सानो भाइ पछाडि पनि नफर्की त्यहाँबाट अलप भए।
दृश्य ३ :