केही यस्तो होस्

 कहिल्यै खान नपरोस् । ट्वाइलेट जान पनि नपरोस् । तरकारीको भाउ सुनेर डराउन नपरोस् । बर्डफ्ल्युको नामले सातो पनि नजाओस् । नेपालबन्दले ग्यास ‘सटेज’ छ भनेर टाउको नदुखोस् । दूधमा उ घोलुन वा उसमा उ घोलुन्, ती व्यापारीले आफैं खाउन्, आफैं रमाउन् । बिषादी हालेको तरकारी । हिलो मिसिएको जारको पानी । यी पिउन पनि नपरोस्, चपाउन पनि नपरोस् । व्यापारीको ढर्रा देखेर रिस पनि नउठोस् । भोकमरीको समाचार पनि हराउने । भोकमाथि राजनीति गर्नेहरू पनि डराउने । यो देशका मान्छे यस्तो होस् कि गज्जबको ज्यान होस् । मोबाइल सेटजस्तै तार जोडेपछि चार्ज होस् तर हप्तौंसम्म डिस्चार्ज नहोस् । 

ज्यान चार्जका लागि पेट्रोलका पम्पझैं चार्जर–पम्पको गाउँसहरमा लाइन होस् । ‘बूढाबूढीलाई चार्ज गर्दा बच्चाबच्चीलाई फ्री’ यस्तै खालको स्किम होस् । ज्यानचार्जर कम्पनीका ठूला ठूला होडिङ–बोर्डले गाउँसहर रंगियोस् । सडक छेउछाउमा ह्युमनचार्ज कटेज होस् तर पेट्रोलजस्तो सटेज नहोस् । रातको टाइम । ‘चार्ज छैन, टेन्सन छैन’ रिचार्ज कार्डको पनि व्यवस्था होस् ।
देशमा मान्छे होस्, बुद्धि पनि होस् तर त्यसमा गिदी नहोस् । दिमागभित्र कम्तीमा ३२ जीबीको मेमोरी कार्ड हाल्न मिलोस् । पढेको जति बस्ने, जाँचमा लेख्न बस्दा उत्तर पुस्तिकामा खस्ने । दैनिक सयौं मान्छेसँग परिचय भए पनि नभुल्ने गरी फोल्डर सिस्टममा बस्ने । भाइरस स्क्यान गर्न मिल्ने । हैरान भइयो भने ‘फर्मेट’ गर्न पनि सकिने । यस्तै वान टीबीसम्म एक्सपानडेबल सिस्टम कार्ड, टाउकैभित्र होस् तर टेन्सन नहोस् ।

मोबाइल बोक्न नपरोस् । हत्केलाको छालामै नम्बर देखिने । औंला फट्टाउँदा नम्बर मेटिने । मोबाइल नामको सिस्टम होस् । कानमा ‘डिभाइस’ फिट होस् । सोचेपछि फोन लागोस् । घन्टी बजेपछि फोन उठोस् तर कहिल्यै टेलिकमजस्तो नेटवर्क नटुटोस् । चर्को बोल्दा कानको जाली पनि नफुटोस् । ज्यान यस्तो होस्, नाइटोमै ब्लुटुथ डिभाइस् होस् । भृकुटीमण्डपमा भेटेर गफिन नपर्ने । मन मनका कुरा ट्रान्सफर गर्न मिल्ने । मन लागेको बेलामा आफ्नै तालमा सुन्न सकिने । गीत संगीत ज्यानज्यानमै ब्लुटुथबाट आदानप्रदान होस् । छातीमा यस्तो लाउड–स्पिकर फिट होस्, अन गरेपछि घन्कियोस्, अफ गरेपछि थन्कियोस् ।
आँखामा लगाउने चस्मा होस् तर पावरवाला सिसा मात्र नहोस् । सिसामा ल्याप्टपको झै स्क्रिन होस् । टोलाएर फिल्म हेर्न मिल्ने । परेली चलाएर स्क्रोलिङ गर्न मिल्ने । आँखा झिम्क्याउँदा फेसबुकमा लाइक होस् । बोलेपछि कमेन्ट होस् । खोक्दा टुइटरमा फेब होस्, हाच्छ्यु गर्दा रिटुइट होस् । निदाएपछि क्विट होस् । चस्मा साह्रै स्विट होस् ।
अफिस जाँदा हतार नहोस् । सडकमा टेम्पु कुर्न नपरोस् । साइकलमा बोइलर कुखुरोझै सहरका हुइँके यातायातमा झुन्डिन नपरोस् । बरु यस्तो जुत्ता होस् । लगाएपछि ४० किमि प्रतिघन्टासम्म कुदोस् । राजधानीका माइक्रोबसजस्तो एकअर्कासँग नजुधोस् । ब्रेक होस् तर फेल नहोस् । छातीमा यस्तो चेन होस् कि स्वाट्ट खोल्न मिलोस् । भित्रका आमासय, बासय सप्पै आफैंले हेर्न मिलोस् । मुटुमा प्वाल परेको छ भने मासुको टुक्रोले टाल्न मिलोस् । किड्नी फेल भए धाराको पाइप जोडेरै भए पनि डायलसिस गर्न मिलोस् । पित्तथैलीको पत्थरी पनि चिम्टाले चिम्टेर फाल्न मिलोस् । घरमै गर्न मिलोस्, डाक्टरको फी भर्न नपरोस् । पत्रिकामा याचना छपाउन नपरोस् । उपचार निकै सहज होस् । केही यस्तो होस्, पैसामा सस्तो होस् ।
देशको ढुकुटी सभासदले समाए पनि, आफैं रमाए पनि दिमाग नतातियोस् । चरी भरर... हुँदा । घैंटो प्वाट्ट फुट्दा । उनीहरूले डाँको छाडे भनेर सुन्दा कान तातो नहोस्, आँखा रातो नहोस् । देशको राजनीति देखेर दिमाग यदि तात्तिहाले पनि त्यसबाट करेन्ट निकाल्न मिलोस् । टाउकैको टुप्पीमा टुटुल्को बनाएर बल्ब हाल्न अनि लोडसेडिङका बेलामा बाल्न मिलोस् । यस्तो नमिले कमसेकम टाउकोमा खाना पकाउने कुक्करको झैं सिठ्ठी होस् । दिमाग तात्न थालेपछि उफ्री– उफ्री यसरी सिठ्ठी बजोस् कि सडकमा हिँड्दा ड्राइभरले गाडी रोकुन् । खेलमा खेलाडीले खेल रोकुन् । न्युरोडतिर हिँड्दा रमितेहरूले जिब्रो टोकुन् ।
(भवसागर घिमिरे, भाद्र १२, २०७२- कान्तिपुर कोशेली)
http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2015-08-29/20150829104610.html