ठूलो काम गर्यो भनेर फुलमालै लगाइदिए

वैशाख १२ गते मेरो मोबाइलमा खबर आयो, घर भत्कियो । यो खबर मेरो लागि पहिलो भुइँचालो भन्दा पनि ठूलो धक्का थियो । म्याग्दीको तातोपानी नजिक रहेको बेनी नगरपालिकाको १३ नम्बर वडामा पर्ने मेरो घर अब खण्डहर बनिसकेछ । त्यहाँ मैले आफ्नै रेखदेखमा मेरा ठूलोबालाई राखिराखेको थिएँ ।

 म बाह्र वर्षको छँदा चिनेजानेको आफन्तको साथ लागेर काठमाडौं आएको थिएँ । यो २०५० सालको कुरा हो । त्यती बेलामा मेरो घरमा बा, ठुलोबा, एकजना बोल्न नसक्ने फुपुदिदी र हजुरआमा हुनुहुन्थ्यो । बा आमाको म एक्लो सन्तान थिएँ, हजुरआमाको प्यारो नाती ।

म राजधानी आएपछिभक्तपुरको एउटा गेष्टहाउसमा काम गर्न थालेँ । पहिलो वर्षमा नै बुबा बितेको खबर आयो । आमा अर्कैको साथ लागेर जानु भो । हजुरआमाले मलाई बाबाआमाको कमि महसुस हुन दिनुभएन् ।उहाँले उताबाट माया पठाउनुहुन्थ्यो ।आर्थिक अवस्था कमजोर भएकाले हजुरआमा, फुपुदिदी, ठुलोबा सबैलाई खर्चपर्च यहाँबाट मैले पठाउन थालेँ । गेष्टहाउसमा ३ वर्ष काम गरेपछि केही वर्ष गार्मेन्टमा त केही वर्ष पत्रिकाको वितरणमा पनि काम गरेँ । टेक्सटाइलमा एक वर्ष । दुई तीन वर्ष जति प्रेसमा । यसैबीचमा सहकारीबाट ऋण लिएर मैले बंगुरपालन पनि सुरु गरेँ । विहान बेलुका दाना ओसार्ने दिउँसो अफिसको काम । तर ब्याज पनि चर्को भएकाले काम राम्ररी फस्टाउन सकेन । म झन झन् डुब्न थालेँ, ऋणमा । जग्गा धनिले पनि ठाउँ छाड्न दबाद दिए । आखिरमा फर्म बन्द भयो, जागिरकै भरमात्र रह्यो ।

५८ सालमा मैले बिहे गरेँ, उदयपुर गाइघाट ससुराली । अब झन् पारिवारीक जन्जालमा फसियो भन्ने भो । कहिले बेनी त कहिले काठमाडौं । घरखर्च नपुगेर तीन वर्ष जति मैले टंगालको फुटपाथमा तरकारी, साग पनि बेचेँ । होलसेलमा ल्याएर फुटपाथमै कपडा, जुत्ता मोजा पनि बेचेँ । दिउँसो अफिस बिहान बेलुका फुटपाथ, बाल्यकाल देखिनै जिम्मेवारीपुर्ण मेरो दैनिकी निक्कै व्यस्त थियो । यसबीचमा हजुरआमा बित्नुभयो । फुपुपनि बित्नु भो । घरमा ठुलोबा मात्र बाँकी हुनुहुन्थ्यो । मेरो जिम्मेवारी झन् बढेको थियो । म बेलाबेलामा घर गएर ठूलोबाको साथी बन्थेँ । खेतीपाती घरव्यवहार मिलाउँथे । ऐले ललितपुरको हरिसिद्धीमा भाडामा बस्दै छु । साथमा एक श्रीमती र दुई छोरीछन् । धेरै पढेर भन्दा पनि परेर जानेको मान्छे म । राजधानीकै एक संस्थामा सानो काम गर्छु ।

वैशाख १२ को ठूलो भुकम्पपछि घर पुगेँ । बस्न मिल्ने अवस्थामा थिएन । विद्यालयमा ५ कक्षा मात्र पढेको भएपनि हेरिहेरि खेलिखेली कम्प्युटर सिकेको थिएँ । फेसबुकमा मैले दुखी हुँदै मेरो भत्केको घरको तस्बिर राखेँ । केही वर्ष अघि काम गरेको अफिसको दाई आलोक तुम्बाहम्फेले लेख्नुभो, ‘मलाई भेट ।’ उहाँ ऐले बालबालिका तथा युवा प्रथम भन्ने संस्थामा काम गर्नु हुन्छ । काठामाडौंमा आएर भेटेपछि उहाँले राहत सामाग्री जुटाइदिन सक्ने कुरा गरेपछि मलाई मेरो गाउँका २०, २५ घरको याद आयो । यि सबैको हालत मेरो जस्तै बिजोग थियो । मैले उहाँकै आग्रहमा स्थानीय आमा समुह र स्थानीय प्रहरी चौकीबाट भत्केका घर र तिनका घर धनीको नाम नम्बर काठमाडौ मगाएँ । साथीहरूले त्यो पठाउन सघाए । २४ घर भत्केको नामावली लिष्ट हामीलाई प्राप्त भएको थियो । आलोकदाइबाट त्रिपाल ३० थान, ब्लांकेट ३० थान, कम्मल ३० थान उपलब्ध गराइदिनु भयो । मैले काम गर्ने संस्थाका युवाकरदाईको सल्लाहमा काठमाडमौं न्युरोड बस्ने अर्को दाई आलोक सिद्धि तुलाधर र सुनिता तुलाधर दिदीलाई पनि भेट्न पुगेँ । पहिला म उहाँहरूकै घरमा सघाउने काम गर्थें । मेरो पिडा सुनेपछि उहाँहरूले ३५ हजार सहयोग गर्नु भो ।

सबै पैसा र सामाग्री लिएर म पोखरा हुँदै बेनी पुगेँ । सबैको सल्लाहमा मैले चामल २४ बोरा, नुन २४ केजी, दाल ४८ केजी राहत किने । त्यसपछि सोझै जलमाइ भगवती आमा समुह भवन तातोपानी पुगेँ । त्यहाँको स्थानीय प्रहरी चौकी, तातोपानी कुण्ड समिती खुशी भई स्वागत र फुलमाला कार्यक्रम सम्म गरे । सबै घरलाई एक चरणको राहत वितरण हुँदा धन्यवादको चाङ पाएँ । ‘न आमाको काख न बाउको साथ, टुहुरोबालखाले नि यस्तो ठूलो काम गर्यो भनेर फुलमालै लगाइदिए,’ आत्मसन्तुष्टिले मेरो मन निक्कै चंगा भयो ।
अझै पनि मेरो घरको अवस्था उस्तै छ । तत्कालको लागि राहत पाएपनि अरुको घरको अवस्था पनि उस्तै छ । मेरो ठुलोबाबा अर्कैको घरमा एक घण्टा दुरीमा पुगेर शरण दिनु भएको छ । घर भत्केपनि मन भत्केको छैन । आफू जस्ता धेरैलाई सघाउन पाउँदा मेरो खुशीको सिमाना छैन । वर्ष दिनमा जेनतेन गरेर भत्केको घर बनाउने बीचारमा छु । मिल्यो भने अरुको घर बनाउन पनि सघाउँछु । विपत्ति जसलाई पनि आइपर्न सक्छ । मेरो घर भत्केको भएपनि मेरो मन भत्केको छैन् । अरुलाई खुशी बाँड्न पाउँदा मलाई निक्कै खुसी लागेको छ ।
(भवसागर घिमिरेसँगको कुराकानीमा आधारित)

http://www.ekantipur.com/earthquake/detail.php?lang=np&token=43ec517d68b6edd3015b3edc9a11367b

June 1, 2015