म स्कुटरमा माइतिघरबाट कोटेश्वर तर्फ जाँदै थिएँ । बिजुलीबजारको पुल आएपछि स्पिड निक्कै कम गरेँ । मलाई देब्रेतिरबाट एउटा टेम्पुले उछिन्यो । त्यो टेम्पुमा हातले समाएर एक जना दाई ह्वीलचियरमा कुद्दै थिए । टेम्पु सडकको छेउछेउबाट अघि बढीरहेको थियो । ह्वीलचियरमा बस्ने दाई निक्कै खुसी मुद्रामा थिए । मैले हतार हतार आफ्नो स्पीड बढाएँ र केही अघिल्तिर पुगेपछि साइड लगाएँ । हतारमै पन्जा खोलेँ अनि मोबाइल निकालेर यो दृश्य कैद गर्ने तरखर गरेँ ।
मोबाइलको मेसो मिलाउँदा मिलाउँदै टेम्पुले फेरि मलाई उछिन्यो । मैले तस्बिर लिनै पाइन् । मलाई यो दृश्य यति धेरै मन परेको थियो कि तस्बिर नलिइकन मनै मानेन् । मैले पुनः स्कुटरको स्पिड बढाएँ र अझ धेरै अगाडी गएर मोबाइलको क्यामेरा तयार पारेँ । त्यती बेला सम्म म लगभग होटल एभरेष्ट अघिल्तिर पुगिसकेको थिएँ । टेम्पुले फेरि मलाई क्रश गर्यो । मैले हतारमा एक क्लिक हान्न भ्याएँ । त्यो पनि पछाडीबाट ।
फेरि स्कुटर बढाएर अघि लागेँ । बानेश्वर चोकको जाम खुलिसकेको थियो । टेम्पु म भन्दा केही अगाडी थियो । अल्लि अघि हिड्दै आउँदै गरेका कलेजका केटाकेटीले मुस्कुराउँदै ती टेम्पुचालकलाई बुढी औंला देखाएर ‘थम्स अप’ दिएको दृश्य निक्कै रोमान्चक थियो ।
बानेश्वर चोकमा आइसकेपछि टेम्पु बिस्तारै रोकियो । मैलेपनि स्पिड कम गरेर उनीहरूकै छेउछेउमा पुगेँ । टेम्पु बिस्तारै रोकियो । ह्विलचियरमा हुने दाईले बल्ल टेम्पुबाट हात छाडे । बिस्तारै टेम्पुको अघिल्तिर पुगेर चालकलाई निक्कै खुसी भएर हेरे । एउटा हात उठाएर मिठो मुस्कुराउँदै धन्यवाद दिए । कोही यति धेरै खुसी मैले कमै देख्न पाएको छु ।
केहि वर्ष अघि नयाँ वानेश्वरबाट म हिड्दै थापाथली जाँदाको क्षण सम्झेँ । त्यती बेला एकजनादाई निक्कै गाह्रो गरि ह्विलचियर गुडाउँदैै थिए । उनी सिहदरबार तिर जाँदै रहेछन् । मैले सघाउँछु भने । उनी खुसी भए । बानेश्वरबाट हामीसँगै कुरागर्दै गयौं । उनी पनि खुसी भए म पनि खुसी ।
टेम्पु चालकले यतिका बाटोमा सघाएकोमा मैले यी दाईको पनि त्यस्तै खुसी देखेँ । यो खुसी नजिकैबाट कैद गर्न मन थियो । पछाडीबाट आएको नगरबसले चर्को हर्न बजाएर मलाई अघि नबढी सुखै दिएन । तस्बिर लिन नपाएर मन निक्कै थकथक भयो । तर आँखामा कैद भएको त्यो क्षणले मलाई अझै पनि आनन्द बनाइरहेको छ । हामी खुसी खोज्दै दशदुनियाँ भौतारिन्छौं । लाग्यो, जिन्दगीमा खुसीहरू यस्तै यस्तै क्षणबाट सँगाल्ने हो । खुसी बाँडे बढ्छ, दुःख बाँडे घट्छ ।
मोबाइलको मेसो मिलाउँदा मिलाउँदै टेम्पुले फेरि मलाई उछिन्यो । मैले तस्बिर लिनै पाइन् । मलाई यो दृश्य यति धेरै मन परेको थियो कि तस्बिर नलिइकन मनै मानेन् । मैले पुनः स्कुटरको स्पिड बढाएँ र अझ धेरै अगाडी गएर मोबाइलको क्यामेरा तयार पारेँ । त्यती बेला सम्म म लगभग होटल एभरेष्ट अघिल्तिर पुगिसकेको थिएँ । टेम्पुले फेरि मलाई क्रश गर्यो । मैले हतारमा एक क्लिक हान्न भ्याएँ । त्यो पनि पछाडीबाट ।फेरि स्कुटर बढाएर अघि लागेँ । बानेश्वर चोकको जाम खुलिसकेको थियो । टेम्पु म भन्दा केही अगाडी थियो । अल्लि अघि हिड्दै आउँदै गरेका कलेजका केटाकेटीले मुस्कुराउँदै ती टेम्पुचालकलाई बुढी औंला देखाएर ‘थम्स अप’ दिएको दृश्य निक्कै रोमान्चक थियो ।
बानेश्वर चोकमा आइसकेपछि टेम्पु बिस्तारै रोकियो । मैलेपनि स्पिड कम गरेर उनीहरूकै छेउछेउमा पुगेँ । टेम्पु बिस्तारै रोकियो । ह्विलचियरमा हुने दाईले बल्ल टेम्पुबाट हात छाडे । बिस्तारै टेम्पुको अघिल्तिर पुगेर चालकलाई निक्कै खुसी भएर हेरे । एउटा हात उठाएर मिठो मुस्कुराउँदै धन्यवाद दिए । कोही यति धेरै खुसी मैले कमै देख्न पाएको छु ।
केहि वर्ष अघि नयाँ वानेश्वरबाट म हिड्दै थापाथली जाँदाको क्षण सम्झेँ । त्यती बेला एकजनादाई निक्कै गाह्रो गरि ह्विलचियर गुडाउँदैै थिए । उनी सिहदरबार तिर जाँदै रहेछन् । मैले सघाउँछु भने । उनी खुसी भए । बानेश्वरबाट हामीसँगै कुरागर्दै गयौं । उनी पनि खुसी भए म पनि खुसी ।
टेम्पु चालकले यतिका बाटोमा सघाएकोमा मैले यी दाईको पनि त्यस्तै खुसी देखेँ । यो खुसी नजिकैबाट कैद गर्न मन थियो । पछाडीबाट आएको नगरबसले चर्को हर्न बजाएर मलाई अघि नबढी सुखै दिएन । तस्बिर लिन नपाएर मन निक्कै थकथक भयो । तर आँखामा कैद भएको त्यो क्षणले मलाई अझै पनि आनन्द बनाइरहेको छ । हामी खुसी खोज्दै दशदुनियाँ भौतारिन्छौं । लाग्यो, जिन्दगीमा खुसीहरू यस्तै यस्तै क्षणबाट सँगाल्ने हो । खुसी बाँडे बढ्छ, दुःख बाँडे घट्छ ।
Comments
Post a Comment